W przeciwieństwie do jabłoni chińskiej dzikie jabłonie lasów kauljpskich odznaczają się wielką zmiennością. Uderza w lasach kaukaskich fakt, że trudno tam znaleźć dwie zupełnie jednakowe jabłonie. Odnosi się to zwłaszcza do jabłoni niskiej. Poszczególne drzewa tego gatunku różnią się między sobą w pokroju i wzroście, w ulistnieniu, a przede wszystkim w owocach. Wielka zmienność europejsko-azjatyckiej jabłoni niskiej sprawiła, że w ciągu ubiegłych tysiącleci wyhodowano czy też wyselekcjonowano z niej tę wielką różnorodność odmian, jaką obserwujemy dziś w naszych sadach.
Jabłoń odznacza się wprawdzie dużą skalą przystosowawczą, (jeśli chodzi o warunki klimatyczne, ale przede wszystkim jest drzewem klimatu umiarkowanego. W Europie uprawia się ją od daleko na północ wysuniętych rejonów Norwegii, sięgających nieomal koła podbiegunowego, aż po Grecję, Włochy i Hiszpanię na południu.
W atlasach pomologicznych całego świata opisano ponad 10 000 różnych odmian jabłoni. Niewiele ponad 100 ma obecnie znaczenie handlowe, to znaczy, że uprawia się je na dużą skalę. Hodo-
wcy co roku opisują i wypuszczają w świat nowe odmiany, powszechna jest jednak tendencja ograniczania liczby odmian polecanych dla danego kraju czy dla danego regionu. W wielu krajach odpowiednie komisje ministerstw rolnictwa ustalają obowiązujące dobory odmian, które można rozmnażać w szkółkach. Obowiązujący obecnie w Polsce dobór zawiera 17 odmian jabłoni.
| |
|